piątek, 16 lutego 2018

Zabity w górach
Trawo, trawo zielona! szumiąca kołysko!
Żeby wzlecieć w obłoki, trzeba upaść nisko!
trzeba wspiąć się z mozołem na najwyższą turnię,
odpaść od niej i kozła wywinąć poczwórnie!
Trawo, trawo zielona! Wspólne mamy sprawy!
Tylko umarli wiedzą, o czym myślą trawy!
co szepcze kość do kości, która obok leży?
"Ach jak słodko jest leżeć! Ach jak słodko nie żyć!" 

czwartek, 5 czerwca 2014

Życióweczki

Nic tak nie poprawia nastroju w skałach jak jakaś fajna(niekoniecznie), mocna(niekoniecznie) i przede wszystkim wysoko wyceniona droga(koniecznie). Powstaje problem, która by tu drogę wybrać co by się nie zmęczyć a cyfrę w kajeciku mieć. Poniżej znajdziecie spis dróg dosyć łatwych w swoich wycenach. Dzisiaj zaczynamy od stopnia VI.1 .

Fucking Rurociąg Szara Płyta, Birórw- łatwy dół i nietrudny balderek na górze.
Nie stajemy na barierce!:)

Trzy Dupne Psy na Szperplacie Wschodni Mur, Słoneczne- Ze względu na płytowy, krawądkowy charakter drogi super droga dla pań. Dodatkowo parametr na niej nie jest żadnym problem, a sytuację mogą ułatwić odciągi po prawej.

Klasyk Nielepice- Łatwe jeśli masz ponad 180 cm wzrostu. Po prostu sięgasz do pierwszego chwytu i już nie spadasz.

Za 70 Euro Zastudnie- Męska droga, szczególnie dla tych co się wcześniej w skałach mało wspinali i mają za dużo siły. Kilka zgięć po klamach i po drodze.

Orion Proxima w dolinie wiercicy - Ekstra droga. Jedno trudniejsze, wysięgowe miejsce na dole, a potem same klamy.

Now Many Now Ticket Diabelskie Mosty- Same klamy, troszkę syfu, ale mimo to fajne!

piątek, 2 sierpnia 2013

Komunistyczne wspinanie

Pięknie! Podeszliśmy w orzeźwiającym cieniu, a tu pod ścianą pełna lampa. Zespół kursantów wbija się Zacięcie Komarnickich, a my czym prędzej szpeimy się i idziemy nieco bardziej na prawo w inne mini zacięcie, którym rozpoczynają się Prawi Wrześniacy. Jedna z pierwszych przedwojennych „szóstek”. Co tu oszukiwać jestem pełen podziwu dla braci, którzy załoili to ze swoimi konopnymi linami, trampkami, hakami za to z jajami jak u chopa z przepukliną. Póki co nasza kolej, gości łojących zdecydowanie wyższe cyfry, potężniejszym szponem, linami połówkowymi, la sportivami solutionami i innym szmerami bajerami.
Pierwszy wyciąg trójkowy, przypadł mi. W sumie jedyny brzydki wyciąg na drodze, wręcz parchaty, gdzie tam mu do pięknej choćby gnojkowej trójki. No i to w sumie jedyny minus drogi. Potem zaczynają się same ochy i achy. Wpierw Ogór wbija się w najtrudniejszy szóstkowy wyciąg. Zaczyna troszkę po prawej, ale szybko przewija się na lewo do zacięcia i nim w górę. Piękny wspin na własnej, może ze trzy haki minął po drodze. No to ja za nim, szybko w górę. Dotykam kawałka ściany siedzi mocno, obciążam i nagle pierdut w dół 25 calowy telewizor rozczłonkując się jeszcze po drodze na 14 calowe monitory i tablety, i temu podobne. Potem szczęśliwie nie ma już takich przygód. Teraz moja kolej. Wyciąg ma V czyli niby nadzwyczaj trudno, jednak dzisiaj to tak opisać można by drogę gdyby miała VI.5.

Lecz o dziwo, na tej piątce się troszkę spociłem. Zdecydowanie jeden z lepszych wyciągów, które zrobiłem. Lito, przebieganie z jednej ryski do drugiej, komfortowa asekuracja bez grama spita ani pewnie wyglądającego haka. Koniec końców po wyzbyciu się wszystkich 8 friendów i chyba też takiej liczby kości docieram do stanu z trawersu. A tu korek, kurs na stanieJ Szczęśliwie słońce grzeje, towarzystow miłe to sobie czekam. Na ogóra czeka także piątkowy ostatni już wyciąg. Czego tam  nie było ryska, mała przewieszka i też wszystko na własnejJ Docieramy na wierzchołek, a tu znów wcześniejszy kurs i kolejka do zjazdu. Korzystamy z ich uprzejmości i zjeżdżamy na ich linie na orlą perć. 

wtorek, 9 kwietnia 2013

Richterkante

Droga najdłuższa, z najdłuższym podejściem, najbardziej upierdliwym zejściem i stosunkowo najbardziej krucha spośród dróg, które zrobiliśmy w Hollentalu, no i najdłuższa(ok.350 m). Topo znajdziecie pod adresem http://www.bergsteigen.at/de/touren.aspx?ID=286 . Dosyć trudno jest pod drogę trafić, trzeba uważać by zbyt wcześnie nie skręcić pod ścianę. Ogólnie warto spojrzeć na fototopo. Mogę jedynie dodać, że mniej więcej po godzinie marszu od auta ścieżka skręci w lewo pnąc się wzdłuż  piarżyska po czym znów zakręca w prawo i mniej więcej wtedy trzeba odbijać pod ścianę.


richterkante-start w drogę po prawej od kantu

          Richterkante jest dobrze ubezepieczony, warto jedynie wziąć parę kości i taśm. W trudniejszych miejscach zawsze jest ring, a stany oczywiście są obite. Problem może sprawić jedynie kruszyzna, także czasem trzeba będzie się zastanowić przed skorzystaniem z jakiegoś chwytu. Droga obok dosyć przyjmengo wspinania zapewnia bardzo ładne widoczki. Po ostatnim VI wyciągu najlepiej się rozwiązać i jedynkowym terenem w górę. Wyjdziemy na łakę i należy wtedy poszukać chatki myśliwskiej. Obok niej biegnie wyraźna ścieżka w las. Idąc nią dojdziemy do skrzyżowania z "Marchenwiese" i tam w prawo. Jeśli wszystko poszło dobrze to po pół godzinie jesteśmy przy aucie...:) 









sobota, 9 marca 2013

[*}

Wiesz, co to jest śmierć?
Nie ma woni siana
nie ma hali zielonej
nie ma jaskrów złota
gasną gwiazdy zawilców
zmierzch barw
ślepota.
Cisza dźwięków.
Nie ma grania w żlebach.
Ciała nie pieści ni słońce ni wiatr
Nic nie chcesz - nic nie trzeba -
skończył się twój świat.
Tak żyć nie można. Muszę iść tam.
Dobyć świat dzwięków i barw z ukrycia.
Nie jest ważne życie. Nie jest ważna śmierć.
To ważne, by nie umrzeć za życia.


Teresa Harsdorf - Bromowiczowa

poniedziałek, 11 lutego 2013

Nix fur Surder

Postanowiliśmy ponownie odwiedzić Vordere Klobenwand i porwać się na to - http://bergsteigen.at/de/touren.aspx?ID=1179 . Jak widać 4 gwiazdki, 20 min podjeścia więc wybór zdawał się być idealnym i takim w istocie był. Droga praktycznei jest pozbawiona tzw. parchu. Wszystkie wyciągi trzymają trudność tj. nie schodzą poniżej 4. Na drugim wyciągu trzeba uważać na przegięcie liny, a następnie mamy wyciąg z drzewkiem, który możemy pokonać na dwa sposoby. Jeśli korzystamy z drzewa to wyciąg ma 4+, a jeśli go nie dotkniemy to mamy fajne 6+:) Potem ładny, eksponowany trawers i wspinanie zacięciem. Szczególnie ładne jest to za VI, które pokonujemy dulfrem. Po skończeniu drogi czeka na nas ławeczka, można więc rozważyć wzięcie piwa czy dwóch i delektowanie się widokami na Grosse Hollental. Droga jest dobrze ubezpieczona, orientacja bardzo łatwa. Mianowicie, żeby się nie zgubić trzeba podążać za złotymi ringami:)






Lufka:)


szóstkowa rysa


ostatni wyciąg


drzewko:)




sobota, 24 listopada 2012

Z deszczu pod rynnę


     Człowiek ze mnie bojaźliwy, niektórzy mogą to też zwać rozsądkiem. Dlatego gdy nadszedł moment długo oczekiwanego wyjazdu na prawdziwą tatrzańską wyrypę, w głowię kłębiło tylko gdzie by to zajść by było jak najpiękniej, trochę wspinaczkowo, a przede wszystkim by biały puszek nie otulił nas nazbyt szczelnie. Początkowo miała być Wysoka. Jednak ma ona jeden minus, otóż droga na nią prowadzi w dużej mierze stromym żlebem, co ówczesnych warunkach śnieżnych na pewno by dostarczyło ponadmiarową dawkę adrenaliny. Kusił też nas Lodowy, ze swoim ramieniem i koniem, który to stanowi wyzwanie li tylko wspinaczkowe, jeśli przechodzenie jedynkowych trudności wspinaczką zwać można.
      Jako że przyjechaliśmy w piątek około południa, znajdując całkiem niedrogi(5 euro) nocleg w Łysej Polanie, poszliśmy łoić tamtejsze lody. Kojarzyło mi się to z taka lajtową, bezpieczną wręcz skałkową formą zimowego wspinania, aż do momentu gdy spod Gurgulowego raka oderwał się 20 calowy monitor, bynajmniej nie LCD i przeleciał, na szczęście tylko lekko trącając moje kolano. Potem było jeszcze trochę przygód  w trakcie zjazdów, ale wracaliśmy szczęśliwy i zmęczeni.
       W sobotę wyruszyliśmy zaraz po 4 rano. Termometr wskazywał - 21 stopni, ale Alfa odpaliła bez problemu. Ajj cudne auto;) W trakcie jazdy temperatura spadła do - 26, ale szczęśliwie w górach często występuje zjawisko inwersji i dzięki temu wysiadaliśmy w trzynastopniowym upale:). Zazdrościłem Gurgulowi, który szedł tam po raz pierwszy, wszytko było dla niego nowe. Krótki postój w Chacie Zamkovskiego i za nią zaczęło się robić ciekawiej widokowo. W Chacie Teryego byliśmy około 9, wsunąłem świetną Cesnakova Polevke, ubraliśmy raki i dalej w kierunku Lodowego. Pogoda była po prostu wymarzona. Przed nami podążała dwójka Polaków. Nie powiem byłem już trochę zmęczony długim podejściem z nie najlżejszym plecakiem, więc nie trzeba było długich namów ze strony Michała, by ruszyć w stronę bliskiego, łatwo  wyglądającego żlebu, który wyprowadzał na głowną grań. Alternatywą dla tego było nużące trawersowanie zboczy Lodowego celem dostania się na jego ramie. No to ruszyliśmy ostro pod górę. Początkowo źle to to nie wyglądało, ale dwa czekany poszły w ruch. Potem żleb coraz bardziej się zwężał, śnieg był sypki. Powiedzenie, że nie było wesoło można uznać za delikatny eufemizm. Najgorzej było pod koniec gdy żleb właściwie stawał dęba, a w śniegu trudno było znaleźć oparcie. Pierwszy na grań wygramolił się Michał, a następnie rzucił mi "sznur" z taśm, przy pomocy, którego i ja wszedłem do strefy światła i nie jako do świata żywych. Znajdowaliśmy się teraz na pięknej osłonecznionej grani, prawie w pełni bezpieczni. Szybko się związaliśmy i podążyliśmy na pobliski wierzchołek Lodowego. Po 5 minutach znaleźliśmy się na szczycie. Zaczęliśmy się rozglądać szukając dorgi zejścia. Miałem wrażenie, że kiedyś jucz tu byłem, na dodatek szczyt nieopodal wydawal się wyższy. Jeszcze rzut oka na żleb i byłem pewien, że jesteśmy na Lodowej Kopie, co nas też jakoś szczególnie nie zmartwiło:)
    W końcu pozostało nam tyko schodzenie , bez konieczności pokonywania żadnej postrzępionej grani. Wrażeń na dziś mieliśmy serdecznie dość. Droga do auta była nudna w porównaniu i minęła szybko w porównaniu z pewnie nie więcej niż 30 minutami spędzonymi w żlebiku:).


Lodospadzik:)


podejście do "Terinki"


widok z tarasu w Terince


tam mieliśmy być


fot. Michał Gurgul



wtorek, 20 listopada 2012

Vordere Stadelwand

Na początek szukaliśmy czegoś na rozwspinanie, czegoś niezbyt wysokiego, z krótkim podejściem, niewygórowanymi trudnościami technicznym. Idealnie w te oczekiwania wpasowała się Vordere Stadelwand. Ma ona ok. 150 metrów wysokości. Startując z kempa, trzeba przejechać około 1,5 km w góre i za mostkiem, po prawej zaparkować, a następnie maszerować ok. 20 minut widoczną ścieżką i odbić w lewo pod ścianę. Nasz wybór padł na Fensterplatte. Droga ma 4 wyciągi, o w miarę równych trudnościach, dodatkowo zachęcił nas fakt, że miała duża gwiazdkę w przewodniku( czyli powinna być piękna). Topo możemy znaleźć tutaj - http://bergsteigen.at/de/touren.aspx?ID=275 . Niestety rzeczywistość okazała się być nieco inną. Droga w przeważającej mierze to parch, z jednym ładnym miejscem, tym najtrudniejszym. Nie trzeba na nią brać żadnego szpeju prócz ekspresów i taśm. Zejście wiedzie na początku w lewo, poziomo ścieżką, a potem lasem i po piargach na doł.

start w drogę


miejsce za V+



wtorek, 11 września 2012

Oide Wurzn

Człowiek z natury swojej to istota dosyć leniwa, przegladając topo mój wzrok koncentrował się głownie na drogach, do których podjeście nie przekracza pół godziny. Tak też zdecydowaliśmy iśc na "Oide Wurzn" na Vordere Klobenwand. Aby pod nią trafić należy z parkingu w Kaiserbrunn udać się w góre doliny, przejechać pod tunelem przeciwlawinowym i zatrzymać się po jakiś 300 metrach na parkingu z "toi-toi". Następnie należy wrócić się i wypatrywać po prawej stronie zielonej bramy, a następnie przejśc przez futrkę w niej. Podążamy teraz drogą leśną by po jakiś 5 minutach zejść z niej w prawo wyraźna ścieżką pod ścianę. Topo znajdziemy tu- http://bergsteigen.at/de/touren.aspx?ID=212. Na drogę nie potrzebujemy nic poza ekspresami i taśmami na stany. Na drodze możemy znaleźć parę wyciągów naprawdę pięknego wspinania w zacięciach. Wrażenie może nieco psują trawiaste fragementy, ale znowu nie ma ich tak dużo. Osobiście najbardziej podobał mi się trzeci "szóstkowy" wyciąg prowadzący technicznym zacięciem i ostatni wyciąg za 7- z przepięknym dulferkiem. Na drugim wyciągu należy zwrócić uwagę na przesztywnienie liny. Zejście z drogi prowadzi wpierw w lewo do przełęczy, a z niej w prawo, w dół po nieprzyjemnych kamyczkach. Drogę ze wszechmiar polecam::)

ostatni wyciąg za VII- 

Vordere Klobenwand

czwartek, 30 sierpnia 2012

Hollental

Hollental to nazwa rejonu wspinaczkowego leżącego w paśmie górskim Rax-Schneeberg, w Alpach  Styryjsko-Dolnoaustriackich. Są to niewysokie górki, dosyć powiedzieć, że ich najwyższe szczyty ledwo przekraczają 2000 metrów. Hollental jest położony ok. 80 km na południe od Wiednia.  Bazę wypadową większości ekip stanowi zazwyczaj kemp w Kaiserbrunn. Kemp to może za dużo powiedziane. Ot parking, z umywalkami i ubikacjami. Dojazd wiedzie dowolnie do Wiednia, następnie autostradą w kierunku Grazu, by zjechać na autostradę do Bruck,  skąd zjeżdzażmy po klikunastu kilometrach do Glognitz, a stamtąd w kierunku Hirschwang i Kaiserbrunn(są znaki na Hollental). Kamping jest opanowany przez 4 nacje: Polaków, Węgrów, Czechów i Słowaków. W trakcie naszego pobytu ludzi innych narodowści mogliśmy policzyć na palcach jednej ręki. Z uwagi na to, że podłoże jest kamieniste warto wziąć dobrą karmiatę albo materac, a także młotek i gwoździe do przytwierdzania namiotu. Kemp jest położony nad rzeczką, w której można się kąpać(ziimnooo). Dostępny jest także prysznic w pobliskim Gasthofie w cenie 2 euro. Najbliższe sklepy i stacja benzynowa znajdują się w Hirschwang.  Rejon podobno słynie z kapryśnej pogody, zwłaszcza z popołudniowych  zlew. My akurat trafiliśmy na tydzień przecudnej bezdeszczowej pogody, podobnie jak nasi znajomi jakiś czas wcześniej.

W internecie jest dostępny skan skan topo Hollentalu. Schematy dróg możemy znaleźć także na :
- http://bergsteigen.at/de/Suche.aspx?search=rax-schneeberg
- http://www.onlinetopo.com/searchtopo.php

Polecam przed pójściem na wspin, przetłumaczyc sobie opisy dojścia i zejścia. Może to zaoszczędzić sporo minut:)

W dzien restowy polecam wybrać się do nieodległego Wiednia. Jeśli wam się znudzi wspinanie wielowyciągowe to w pobliżu leży Adlitzgraben z ładnymi drogami sportowymi.

parking w Kaiserbrunn

piątek, 23 marca 2012

Podgrodzie

W sobotę 17.03 w stronę Podzamcza wyruszyła silna ekipa  w składzie: Aga, Przemek, Tomek i piścca. Tym razem wspinałem się z Agą i znów nie było dane mi zrobić mego przekleństwa- Filarka Kurtyki. Zresztą wobec tego, że na Adepcie było zimno, przenieśliśmy się, dzwoniąc ekspresami po wsi, na Birów. Tam powitało mnie i Agę cieplutkie słoneczko. Na początek poszedł Fucking Rurociąg niby za VI.1(OS), ale jakieś łatwe takie to. Adze brakło do skończenie drogi chyba tylko wiary we własne siły i może nieco psychy:). Potem padła jeszcze Tyrolka niby VI.2 , ale bliżej temu do VI.1 . Na koniec poigrałem sobie ze skałą, omijając jedną wpinkę i prowadząc "Igraszki" VI.2 , także w najszlachetniejszym stylu.
Sensacją wyjazdu było poprowadzenie "Palca" przez Tomka w 10092220 próbie, czego mu gratuluję. Grubas Przemek wsunął Sernik Wiedeński.

niedziela, 11 marca 2012

Sezonu otwarcie:)

W sumie na tym można by poprzestać. Sezon został otwarty jak zwykle w Rzędkach. Ludzie pukający się w czoło i odradzający wypad, być może mieli trochę racji. Mimo wszystko nie żałuję, choć wyniki sobotniej wycieczki nie są ani efektowne, ani efektywne. Udało się poprowadzić "Skorkówkę" , VI.1 Rp "repeat". Trochę sobie powędkowałem na sektorze rtv, agd. Ogólnie plany ambitniejszego wspinu popsuł dujący z południa wiatr, skutecznie obniżający ciepłotę palców.

sobota, 19 listopada 2011

Motyką w słońcu





Pod drogę trafić nietrudno. Ropoczyna się ona widocznym na zdjęciu dość sporych rozmiarów zacięciem. Ono także przypadło mi do prowadzenia, podobnie jak i ostatnie wyprowadzające na szczyt zacięcie. Były to także chyba dwa najpięknieszje wyciągi na drodze. Motyka jest drogą wyjątkową, trawnik znajdziesz dopiero w podszczytowych, dwójkowych partiach drogi. Zaletą drogi jest także to, że trudności trzymają cały czas. Może nie są one wygórowane, w porywach dochodzące do V, lecz uwierzcie mi, że nawet na V można się spocić. Ostatni wyciąg jest bajkowy, piękne zacięcie gdzie można sobie poćwiczyć umiejętność rozdzielania żył. Stany na drodze są kursowe, można znaleźć także w trakcie wspinaczki parę spitów, co niestety nieco psuje radość z ukończenia drogi. Ze wszech miar polecam tę drogę:) Dodatkowo wzrok tłumów turystów będzie mile łechtał naszą próżność;)

pierwszy wyciąg

ostatni wyciąg





środa, 16 listopada 2011

Lewa Pilchówka - Zamarła Turnia

Tak, zachowałem sie nieodpowiedzialnie. Pojechałem w Tatry z gościem, z którym jeszcze nawet na ścianie się nie wspinałem. Życzę sobie jednak więcej takiej "nieodpowiedzialności . Zapowiadał się piękny wrześniowy weekend, lina leżała na strychu krzycząc "weź mnie", więc chcąc nie chcąc wziąłem  ją i jej paru przyjaciół do pociągu zmierzającego w stronę Katowic pakując do potężnego plecaka. Następnie lina przejechała się przez Jaworzno na Łysą Polanę, gdzie tylko mogła z zazdrością patrzeć jak chlejmy piwko z Gurgulem. Wyruszyliśmy przed 22 z zamiarem dojścia do "5" nasłuchując po drodze odgłosów lasu. W "5" byliśmy koło 12, była dosłuwnie zapchana ludźmi, ale na szczęście udało nam się znaleźć miejsce na werandzie. Noc, przynajmniej dla mnie nie należała do najprzyjemniejszych ani do najcieplejszych. Przyznaję się bez bicia(tudzież innych form wymuszania zeznań), że to przez moje lenistwo, bowiem wziąłem sobie najlżejszy psiworek. Rano po paru przygodach wbiliśmy się w ścianę. Miała być Motyka wyszła Lewa Pilchówka z dwoma gwiazdkami czyli miało być ładnie. Pierwszy wyciąg jak to na Zamarłej parchaty. Za to na drugim zaczęła się zabawa. Czekała na mnie przewieszka wyceniona na VI+. Doszedłem pod nią bez problemów i napieram na wprost, lecz co tu dużo mówić jaja z każdą chwilą zmniejszały swą objętość aż do kompletnego zaniku. Zawisam na haku, Gurgul krzyczy w prawo, więc po chwili ruszam bez większych problemów obchodząc przewieszką. Jak się okazało prostowanie jest cenione za VII, szkoda że nie poszło:(. Teraz czekało nas bez mała 80 metrów pięknej płyty, podzieliśmy to na dwa wyciągi. Topograficznie trochę się zamotaliśmy i doszliśmy do stanu z trawersu. Wystartowałem z trawnika wracając na właściwą drogę dochodząc pod przewieszkę na trawersie. Ostatni wyciąg należał do Gurgula. Prowadził on ni to płytą, ni to płytką ryską z nienajlepszą możliowością asekuracji. Na dodatek lufa pod nogami dodawała emocji prowadzącemu, ale koniec końców bez problemu mości Gurgul doszedł do grani i po założeniu stanu z bloku skalnego ściągnął mnie.
Podsumowując droga przepiękna, najładniejsza jaką dotychczas robiłem, emocjonująca, bez grama spita.
Stany są z haków, ostatni wyciąg jest najtrudniejszy pod względem psychicznym. Przydają się małe friendy i kostki. Wszystkie foty autorstwa Gurgula.
 przewieszka


wtorek, 1 listopada 2011

Załupa H i droga Gnojka

Z początku mamy z Martą nastroje niezbyt optymistyczne. Idziemy w totalnej mgle, widzialność w najlepszych momentach dochodzi do 100 m. Niejako po omacku szukamy startu drogi, która wiedzie wybitną załupą. W końcu chmury się podnoszą i ujrzeliśmy nasz jeden z dwóch dzisiejszych celów czyli Załupę H. Dla Marty miała być to jej pierwsza tatrzańska droga. Załupa nie jest drogą zbyt trudną, pokonująca w więkoszści dwójkowe trudności, jedynie bodajaże w jednym miejscu aspiruje do III stopnia UIAA. Jako prawdziwy cham wbijam się pierwszy, szybko pokonuje kolejne metry. Nie zauważam przez to po lewej stanu z dwóch spitów. Koniec końców napotykam  jakąś pętle z liny, hak i dokładając repa 22 kn montuję stan. Teraz kolej na Martę, wspinaczka idzie jej bardzo sprawnie leczy gdy przychodzi do ściągania mnie do stanu chwile się zastanawia jak reverso wpiąć, ale w końcu słyszę możesz iść. Jak się okazało wpięła je ona trochę na odwrót, a takie ładne rysuneczki były... . No to w ramach treningu prowadzi następny wyciąg, tym razem bez żadnych problemów. Pojętna uczennica. Ostatni najbardziej syfiaty wyciąg robię ja, od połowy grzejąc bez asekuracji i mimo najszczerszych chęci, strącając parę kamieni. Zakładam stan z bloku skalnego, dzwonię do Marty by przekazać, że może iść. Zapomniałbym dodać, że za nami postępowało wsparcie duchowe w postaci Księdza spieszącego się na mszę, który dziwny trafnym nie dotarł do bloku skalnego i musiałem mu przedłużyć stan niejako odwdzieczając się za wcześniejsze kabanosy i Marty woreczek z magnezją.
Mam mieszane uczucia co do tej drogi. Z jednej strony prowadzi ok. 120 metrów litą formacją, gdzie wspinanie szczególnie tym, którzy nie odwiedzają nałogowo ścianek wspinaczkowych, z uwagi na niewygórowaną cyfrę może się podobać. Całość jednak psuje koniec drogi i sypiące sie kamienie, z tego względu zaleca się także by na drodze znajdował się jeden zespół.

Droga Gnojka zaczyna się eksponowanym gzymsikiem, którego przesolowanie może sprawiać trudności jedynie chyba po deszczu. Niewątpliwie jest to perełka w swoim stopniu trudności. Oferuje nam ok 90 m drogi maksymalnie trójkowej trudności i co najważniejszej litej skały. Drogą prowadzi także linia zjazdów. Zazwyczaj robi się ją w kombinacji z załupą.

sobota, 15 października 2011

Staszel

Gulp. Blee... czuję  wczorajszą wódkę pomieszaną z piwem. Po omacku szukam czegoś do picia bojąc się skończyć jak Smok Wawelski. Znów przychodzi mi budzić słodko śpiącą istotkę obok. Pewnie mnie za to znienawidzi.... Albo już to zrobiła, ale szczerze mówiąc teraz mam to w dupie. (następuje pasjonujący opis czynności każdego wspinacza przodowego, które czyni by wyjść na wspin). Dziś przed nami długa droga więc czym prędzej nad Czarny Staw Gąsienicowy poganiając fotoamatora idącego za mną. Jaka szkoda, że nie mamy kajaka... Jeszcze trochę w górę szlakiem na Skrajny Granat, chwilka głazami(słysząc przeklinającego fotoamatora) i staję pod ścianą. Pierwszy wyciąg idzie sprawnie, potem jeszcze tylko przenoszę stanowisko. Sławetna romboidalna płyta należy do Mysi. Trzeba przyznać, że dziewczyna bardzo ładnie wywiązała się z zadania. Teraz moja kolej na najtrudniejszy, piątkowy wyciąg. Trochę kluczę to w prawo, to w lewo , ale w końcu obchodzę trochę na lewo  widzę spita i już bez emocji w górę. Następnie chyba trzy wyciągi nie warte wspomnienia czyli krucho i syfiato. Na szukaniu ostatniego mija nam trochę czasu, nie przyszło nam do głowy, że trzeba aż tyle skały obejśc żeby na niego trafić. Tym razem V- przypada na Myszę, która po znalezieniu znakomitego patentu( ej wiem jak iśc ! w górę) szybko go pokonuje. Ucieszeni wczesną porą i tym, że pozostało nam tylko 100 m jedynkowego terenu śmigamy do góry. Jak się okazało było to 100 metrów ale w pionie;) Przynajmniej poćwiczyliśmy lotną asekurację. Wychodzimy na szlak przed 18 i spadamy do betlejem.

Zaznaczony przebieg ruty



Rady praktyczne:
- pierwszy piątkowy wyciąg rozpoczyna się małym obejściem w lewo
- przed ostatnim wyciągiem trzeba paredziesiąt metrów zejść w dół widoczną ścieżką, a potem w górę aż do końca trawnika
-najlepiej po skończeniu ostatniego wyciagu zjechać z niego i zejść do Koziej Doliniki

wtorek, 11 października 2011

Klasycznie na Klasykach




Korzystając z cudownej pogody, jaka ostatnio zapanowała nad Tatrami postanowiliśmy z kolegą uskutecznić mały wypadzik w Tatry.
Nietstety na skutek m.in. korków na drodze do Palenicy w "Piątce" byliśmy dopiero około 17 więc nie pozostało nam nic innego jak popatrzeć na jutrzejszy cel w pięknych promieniach zachodzącego słońca. W niedzielę pod ścianą Zamarłej zameldowaliśmy się koło godziny 9:30 i po krótkim oczekiwaniu aż wyciąg ukończy poprzedzający nas trójkowy zespół, wbiliśmy się w ścianę drogą "Lewi Wrześniacy". Pierwszy trójkowy wyciąg poprowadziłem ja, aż popod przewieszkę, gdzie można było założyć stan chyba z jakiegoś spita i haka. Następnie prowadzenie przejął kolega, sprawnie forsując przewieszkę i dalej wspinając się ryską do drugiego, także kursowego stanowiska. Ostatni wyciąg był piątkowy z dość fajną przewieszką, a następnie prowadził rysą do góry no i było na nim sporo haków. Niestety nie udało mi się dociągnać aż do grani, więc ściągnałem partnera i przewinęliśmy się na drugą jakże odmienną od wygrzanej słońcem ściany, stronę grani. Potem już tylko zjazd do Orlej Perci i dwa zjazdy ze stanu nieopodal Zmarzłej Przełęczy do podstawy ściany, w tym jakieś 20 metrów wolnego, emocjonującego zjazdu. Ogólnie droga na pewno godna polecenia, żadnych trudności orientacyjnych, lita skała, świetna asekuracja. 






Drugiego dnia po przejściu przez Świstówkę na tabor udaliśmy się pod najdalej wysuniętą na południe skałkę podkrakowską czyli Mnicha. Zaatakowaliśmy jego północno - zachodnią ścianę drogą Orłowskiego. Pierwszy wyciąg prowadzi fajną ryską, po drodze można było napotkać zaklinowanego frienda. Wyciąg kończył się przewieszką, ubezpieczoną spitem. Następny wyciąg był już piątkowy i forsował trochę wilgotny kominek, potem odbijał w prawo zacięciem, ale ja niestety dalej wydarłem kominem na wygodną platformę, gdzie droga łączyła się z klasyczną. Po drodze na wierzchołek była jeszcze piękna, chyba piątkowa przewieszka. Ogółem fajny bezciśnieniowy wspin. Z Mnicha jeszcze tylko jeden zjazd i robota na dziś skończona. Nazajutrz w ramach odpoczynku psychicznego zrobiliśmy łatiwjeszego z Wacławów, a trudniejszego odpuściliśmy z powodu nadciągających chmur,z których potem "wykluła" się całkiem niezła burza;)  




 

niedziela, 9 października 2011

Grań Kościelca

Nie, wcale  nie pomyliłem się, w tytule nie ma literówki. Po ukończeniu drogi Surdela na Zadnim Kościelcu i małym LB przenieśliśmy się na Mylną Przełęcz, gdzie Mysz bez chwili namysłu wbiła w mocno eksponowaną grań. O dziwo szło jej bardzo sprawnie i po chwili mogłem już startować tym razem w hiperwygodnych podejściówkach La Sportivy do stanu. Potem jeszcze małe udoskonalenie go polegające na założeniu kontry z friendów i po chwili mam przed oczyma widok szczytującej Myszy. Po krótkiej chwili szczytowaliśmy razem napawając się  kameralnym widokiem na otoczenie Kościelca.

Mylna Przełęcz




piątek, 7 października 2011

Surdel- Zadni Kościelec

Budzę się w "Betlejem" skoro świt. Na szczęście październikowe świty nie są już tak wczesne, patrząc na zegarek widzę godzinę 6. Rzut oka na to co za oknem i z zadowoleniem stwierdzam "kawok" czyli zero zachmurzenia.Budzę Martę, która tylko spoglądając na mnie z wyrzutem,  rzecze: jeszcze 10 minutek. Następnie monotonne przygotowywanie się do wyjścia. Wchłonięcie jakiegoś śniadanka, rozdzielenie sprzętu(znów dwie liny na grzbiecie) i wychodzimy jakieś półtorej godziny po świcie. W planach Surdel na zachodniej Zadniego Kościelca i Stanisławski też na westowej ścianie, ale Kościelca. Tak też wpisuję w książce wyjść w Murowańcu. Mijamy po drodze stawki gąsienicowe, przy Karbie odbicie na stary przedwojenny szlak, momentami widzimy jeszcze farbę na kamieniach. Przy Zadnim Stawie odbicie do góry w kierunku Mylnej Przełęczy. Podchodząc wypatrujemy 3 metrowej rysy, którą ma się Surdel rozpoczynać. W końcu praktycznie w tym samym momencie ujrzeliśmy odpowiednie miejsce. Jest przeraźliwie zimno, nie mogę się doczekać aż zza grani Świncy wyjdzie upragnione słońce. Szybko się szpeimy i wbijam się w pierwszy wyciąg. Rozpoczyna się on pięknym, ale niestety krótkim dulferkiem. Wydostaję się na półeczkę, wrzucam frienda i dalej napieram, co chwila osadzając friendy w bocznej rysce. Dochodzę do małej przewieszki, dłonie zgrabiałe od zimna."Czujnie" rzucam do Marty po czym biorę się za forsowanie przewiechy. Chwyty jakieś małe, w palcach nic nie czuję, ale w końcu to tylko V. Jednak psychy nie starcza mi na pokonanie jej. Szybki blok i po chwili wiszę na friendzie momentalnie widząc obejście przewieszki. Mała wymiana uprzejmości z Marta, zjeżdżam na dół i już po chwili ponownie napieram. Tym razem przewieszka puszcza bez problemów. Następnie już słonecznym zacięciem do stanu, pokonując jeszcze po drodze drugą piątkową przewiechę. Szybko montuje stan z haka i frienda, krzyczę "auto", wybieram linę i zaczynam ściągać Mysię. Nagle słyszę głośne "aaaa"(tak wcale nie kurwa). Jak się okazało Mysia obciążona plecakiem odpadła na początkowym dulferku. Ten mały wypadek chyba miał niestety wpływ na cały przebieg późniejszego wspinu. Koniec końców zdyszana i zdenerowana Mysia pojawia się przy stanie. Teraz kolej na nią. Nie bez problemów forsuje powietrzne przewinięcie się na i napiera dalej. Po chwili słyszę, że jest cholernie trudno i nie ma się gdzie asekurować. Decyduje się na wycof.  Lekko stremowany, wcześniejszym niepowodzeniem panny Marty wspinam się  widząc przed sobą lufiaste zacięcie, którym usiłowała iśc Marta, lecz nagle patrzę w lewo na stary zardzewiały hak, którego przyjmuję niczym wybawienie. Okazuje się że droga skręca w lewo, a nie tak jak szła Marta dalej prosto. Swoją drogą dziewczyna ma psychę, napierać takim terenem z wątpliwą asekuracją, aż na samą myśl zacząłem się bać. Gramolę się jakoś przez mini przewieszkę i nagle w powierze wylatuje głośna, przeraźliwa dama lekkich obyczajów. To chwyt zaczął mi się wyślizgywać z ręki, ale na szczęscie udało sie jakoś ustać. Dochodzę do kolejnego haka, a za nim piękna 5 metrowa płytka niestety bez prawiej żadnej możliowości asekuracji, ale pokonuję ją bez większych zamot. Potem jeszcze tylko stan z bloku skalnego, ściągam Martę i soluję jakiś dwójkowy trawiasty teren. Marta dochodzi do stanu. Rozwiązujemy się i rozpoczynamy opalanie:)




Kilka informajci praktycznych:
- na pierwszym wyciągu friendy są naprawdę przydatne.
- koło haka z długą pętlą w prawo obchodząc przewieszkę
- pierwszy stan niewygodny, trzeba dorzucić jeszcze frienda w ładną ryskę
- drugi zaraz po wyjściu z płytki na bloku skalnym
- ostatni wyciąg można spokojnie przejśc na lotnej, albo nawet solować